Harvard Business Review’da yayımlanan makaleye göre, üretken yapay zekâ iş yükünü hafifletmek bir yana işi daha da yoğunlaştırıyor. Bu yoğunlaşma süreci üç ana biçimde karşımıza çıkıyor:
Görev Kapsamının Genişlemesi: Üretken YZ, çalışanların bilgi eksikliklerini hızla giderdiği için kişilerin normalde başkalarına ait olan sorumlulukları da üstlenmesine yol açıyor. Bu durum, roller arasındaki sınırların belirsizleşmesine neden oluyor.
İş ve Özel Yaşam Sınırlarının Bulanıklaşması: Bu sistemlerle etkileşim kurmak, resmi bir görevden ziyade doğal bir sohbet gibi hissettiriyor. Bu durum doğal molaları azaltırken, işin sabahın erken saatlerine veya akşam geç vakitlere herhangi bir kasıt olmaksızın sarkmasına neden oluyor.
Çoklu Görev (Multitasking) Baskısı: Üretken YZ, çalışanların aynı anda birden fazla işi eş zamanlı yürütmek zorunda kaldığı yeni bir tempo yaratıyor. Zamanla bu tempo genel bir hız beklentisine dönüşerek çalışanlar üzerindeki baskıyı artırıyor.
https://hbr.org/2026/02/ai-doesnt-reduce-work-it-intensifies-it
Temel sorun; yapay zekânın iş yapış biçimini değiştirip değiştirmeyeceğinden ziyade, bu değişimin çalışanların lehine nasıl yönetilebileceği…